Yoko Ogawa De huishoudster en de professor
Lang geleden raadden we in Leestips
(13) dit boek ten stelligste aan. Bij een tweede lezing viel op dat het een
heerlijk feelgood-boek is dat rustig voortkabbelt, maar toch niet echt
uitschieters kent. Dat oordeel was meteen ook de teneur bij Leesgegroet, dat
zich voor het eerst in lange tijd nog eens rond een lange tafel kon scharen in
de zomertuin vol bloemen en zonneschijn van Myriam. En dat dat ferm deugd deed,
was een andere, niet minder belangrijke conclusie toen ook de volle maan zich
later op de avond in volle glorie (en veel sneller dan een wielertoerist) boven
de Koppenberg hees.
Na enkele ‘zwaardere’ romans, was er
een stijgende behoefte aan een boek met positieve inslag, en daaraan voldeed De
huishoudster en de professor met glans. Een jonge vrouw komt met haar
tienjarige zoon via een uitzendbureau als huishoudster terecht bij een oude
wiskundeprofessor, wiens geheugen is aangetast na een auto-ongeluk; hij
onthoudt maar 80 minuten. Zijn leven wordt beheerst door cijfers, getallen en
vierkantswortels. Bij hun eerste ontmoeting vraagt hij bijvoorbeeld niet naar
haar naam, maar naar haar schoenmaat en verjaardag, en ziet daar allerlei
verborgen betekenissen in.
Langzaam bloeit er een warme relatie op
tussen de huishoudster, haar zoon en de professor, die in het teken staat van
de wiskunde. Ondanks zijn korte geheugen – elke dag opnieuw leert hij hen
kennen – vat hij een speciale genegenheid op voor de zoon, die hij liefkozend
Wortel noemt. Samen delen ze ook een voorliefde voor het honkbal.
Dit is een heel aandoenlijk verhaal
over een op het eerste gezicht onmogelijk lijkende relatie tussen drie mensen,
waarin getallen een pri(e)maire rol spelen. En al is wiskunde niet meteen je
ding, toch kan het verhaal achter de cijfers en formules ontroeren.
Of zoals Emilie het verwoordde: “Ik heb
het boek over de professor, Wortel en de huishoudster met veel plezier gelezen.
Al is wiskunde absoluut niet mijn cup of tea, de verhalen achter de cijfers en
formules konden me boeien. Prachtig om te lezen hoe een onverwachte innige
vriendschap kan ontstaan tussen drie mensen die op het eerste zicht
ogenschijnlijk weinig gemeen hebben. Ik vond het een ontroerend boek.”