15 oktober 2026

Leesclubverslag: Trofee van Gaea Schoeters

Tijdens onze voorbije bijeenkomst bespraken we de roman Trofee van Gaea Schoeters, een boek dat op heel wat waardering kon rekenen binnen onze leesclub. Het is een roman die vlot leest en tegelijk veel stof tot nadenken biedt.

Het verhaal volgt Hunter White, een rijke Amerikaanse jager die naar Afrika trekt om de laatste trofee van zijn verlanglijstje te bemachtigen: een neushoorn. Wat begint als een exclusieve jachtreis, groeit echter uit tot een verhaal dat veel verder gaat dan de jacht alleen. Het boek stelt vragen over macht, kolonialisme, natuur, eigendom en de waarde van een mensenleven.

Tijdens de bespreking waren we het erover eens dat de grote kracht van deze roman ligt in het feit dat hij geen eenvoudige antwoorden geeft. Schoeters laat de lezer zelf nadenken en confronteert ons met onze eigen overtuigingen. We spraken uitgebreid over de manier waarop wij als Europeanen naar Afrika en naar de rest van de wereld kijken. Hoeveel van onze ideeën zijn gebaseerd op kennis en ervaring, en hoeveel op vooroordelen of historische denkbeelden? Het boek daagde ons uit om ook onze eigen positie kritisch te bekijken.

De auteur slaagt erin om een complexe maatschappelijke problematiek te verwerken in een spannend en meeslepend verhaal. De morele dilemma's waarmee de hoofdfiguur geconfronteerd wordt, zorgden voor boeiende discussies en uiteenlopende interpretaties.

Ook de auteur zelf kwam uitgebreid aan bod. We ontdekten dat Gaea Schoeters veel meer is dan alleen de schrijver van Trofee. Haar veelzijdige carrière als romanschrijver, journalist, theatermaker, librettist en vertaler maakte indruk op de groep.

Kortom: Trofee bleek een schot in de roos voor onze leesclub. Het is een boek dat nog lang blijft nazinderen, niet alleen door het sterke verhaal, maar vooral door de vragen die het oproept over onze blik op de wereld en onze plaats daarin. Een roman die uitnodigt tot gesprek, debat en zelfreflectie, precies wat wij van een geslaagde leesclubavond verwachten.

24 september 2026

Verslag Leesclub: Nietzsches tranen – Irvin D. Yalom

Datum: Donderdag 24 september 2026

Aanwezig: Ellen, Sien, Nikie, Myriam en Elisabeth

Op donderdag 24 september kwamen we samen om de ideeënroman Nietzsches tranen van Irvin D. Yalom te bespreken. De meesten hadden het boek met interesse gelezen en er waardevolle inzichten uit gehaald. Hoewel de dialogen en filosofische verhandelingen door de groep bij vlagen als langdradig en taai werden ervaren, leverde het boek volop stof tot nadenken op. Het leidde tot een intens en inhoudelijk rijk gesprek.

Tijdens de avond kwamen de volgende kernpunten aan bod:

• Feit versus fictie: We stonden stil bij het historische fundament van het boek. Waar Josef Breuer en Friedrich Nietzsche elkaar in werkelijkheid nooit hebben ontmoet, baseerde Yalom zijn roman wel op historische figuren en hun werkelijke crisissen in 1882 (zoals Breuers ontdekking van de talking cure bij Bertha Pappenheim en Nietzsches wanhoop na de afwijzing door Lou Andreas-Salomé).

• De therapeutische relatie: We bespraken de spanning tussen professionele neutraliteit en persoonlijke betrokkenheid. Breuers worsteling met Bertha illustreert de risico's van tegenoverdracht, terwijl zijn interactie met Nietzsche toont dat echte heling soms pas ontstaat wanneer de behandelaar zijn masker afzet en als gelijkwaardige fellow traveler optreedt.

• De wortels en evolutie van de psychoanalyse: De overgang van Breuers vroege cathartische methode naar Freuds theorieën over het onbewuste en verdringing werd besproken. Ook maakten we een brug naar het heden en de hedendaagse psychoanalyse, met Paul Verhaeghe als bekend eigentijds boegbeeld in onze regio.

• Existentiële thema's: Yaloms vier centrale levenscondities kwamen ter sprake: de dood, vrijheid, fundamentele existentiële eenzaamheid en zingeving. We spraken over de spanning tussen wat je overkomt (pech of overmacht) en de verantwoordelijkheid die je draagt over hoe je je daartoe verhoudt.

• Filosofische concepten: We verkenden Nietzsches uitdagende principes: van amor fati (het volmondig liefhebben van je noodlot en eigen keuzes) en de lakmoesproef van de eeuwige wederkeer, tot zijn bekende adagium "wat mij niet doodt, maakt mij sterker".

Het was een bijzonder boeiende en geslaagde bijeenkomst waarin literatuur, psychologie en filosofie op een heel persoonlijke manier samenkwamen.

25 juni 2026

Lied van de profeet van Paul Lynch

 
Leesgegroet besprak 'Lied van de profeet' op een mooie zomeravond in de tuin van Myriam. Een groter contrast is bijna niet mogelijk met de duistere setting waarin het boek zich afspeelt, een dystopisch Ierland waarin Eileen eerst haar man verliest (opgepakt door de geheime dienst), en vervolgens een ijzingwekkende tocht onderneemt om één van haar vier kinderen terug te vinden. Paul Lynch schrikt er niet van terug om de grootste verschrikkingen (oorlogsleed, martelkamers, bootvluchtelingen, ...) in één boek te bundelen en zo een zeer somber toekomstbeeld te schetsen. Dat de auteur een achtergrond als cineast heeft, is duidelijk voelbaar in de meeslepende beschrijvingen; zelfs voor The Joker lijkt een plaatsje weggelegd in een ontredderd ambulancekonvooi. Het ontbreken van witregels en alinea's maakt dat een deel van de Leesgegroeters het boek af en toe aan de kant moest leggen om terug op adem te komen. De recencies in de pers zijn verdeeld: 'bij het haar gegrepen' (De Reactor) of 'een verpletterend verhaal... dat de lezers niet snel zullen vergeten' (Jurryrapport Booker Prize 2003),  maar wij beoordeelden het boek toch unaniem als een aanrader.

27 mei 2026

Black-out van P.F. Thomése

Leesgegroet vond het boek goed en mooi geschreven. De wijze waarop de onmacht, pijn en schuldgevoelens beschreven zijn, is heel herkenbaar: verlies van een kind laat je nooit los, net dat maakte het voor sommigen ook ongemakkelijk om te lezen. Ondanks de zwaarte van het boek, zit er ook humor in de karakterbeschrijvingen, Maar het boek gaat bovenal over sterke vrouwen! Het raakt ook het thema aan van de commerce rond rouw en de daarbij horende schending van integriteit. De titel kan dan weer op 2 manieren gelezen worden, enerzijds bevat het de verwijzing naar het accident met de bijhorende black-out, maar anderzijds gaat het ook over racisme.
Maar, waar de leesclub niet helemaal aan uit raakte, is de betekenis van de kaft, met de afbeelding van het paard. Het is nog een mysterie hoe dit gelinkt kan worden aan de inhoud van het boek, hoewel: het paard staat symbool voor ‘controle, status en kracht’. Leesgegroet interpreteert het daarom als een beeld voor ‘verlies van grip/ de teugels niet meer vast hebben’.

Peetje Knikkersprijs 2026: postuum eerbetoon aan Johan Veys

Wortegem-Petegem - Peetje Knikkersprijs 2026 

postuum eerbetoon aan Johan Veys 

(5 mei 1956 – 11 september 2025)

Beste genodigden, 

in het bijzonder beste familie en vrienden van Jo, 

Als we iemand postuum eer willen betonen, dan creëert dat een beetje een dubbel gevoel: 

We zijn blij dat we iemand in de bloemetjes kunnen zetten, al is het dan figuurlijk 

Maar we beseffen dat hij er ondertussen niet meer bij is… 

Toen we in de zomer van 2025 dachten dat de behandeling perspectief bood en we hoopten dat het goed zou komen met Jo, moesten we hem laten gaan.  

Op een zonnige vrijdag namiddag op Pladutse hebben familie en vrienden passend afscheid van hem genomen.  

De uitreiking van de cultuurprijzen in Wortegem-Petegem vandaag is een mooie extra gelegenheid om Jo eer te betonen, waarvoor dank. 

Jo – officieel Johan - Veys, was een telg uit een gevestigde Petegemse familie. 

Hij was een gekend figuur in de gemeente. 

Hij was een mooi mens, wijs en respectvol, sociaal bewogen en milieubewust, kortom een mens met vele kwaliteiten en interesses. 

Jo voldeed – naar onze bescheiden mening - aan de strenge voorwaarden die de gemeente voorop stelt voor de kandidaturen voor de socioculturele Peetje Knikkersprijs: Jo zette zich inderdaad (ik citeer de voorwaarde:) 

“op een opmerkelijke manier in voor de maatschappij in het algemeen en onze gemeente in het bijzonder.” 

Jo deed dat vol overtuiging op vele fronten, maar in alle bescheidenheid, op zijn minzame maar weldoordachte manier. 

In het kader van dit eerbetoon en zijn nominatie voor de Peetje Knikkersprijs sta ik hier – als lid van de leesclub Leesgegroet en namens de leden - bewust even stil bij zijn prachtige pen.   

Johan was tot 1 juni 2021 redacteur bij de dienst Verslaggeving van het Vlaams Parlement.  

Jo redigeerde verslagen van alle plenaire vergaderingen in het Vlaams Parlement en van alle vragen om uitleg en interpellaties die tijdens de commissievergaderingen werden gesteld.  

Daarnaast ondersteunde Jo ook de commissiesecretarissen bij het maken van syntheseverslagen die als parlementair document gepubliceerd worden. 

 Na zijn pensionering als verslaggever bij het Vlaams Parlement bleef Johan actief in Wortegem-Petegem, onder meer  als lid van de Milieuraad voor Natuurpunt en  als voorzitter van de leesclub ‘Leesgegroet’ bij de bibliotheek te Petegem. 

Jo heeft zijn literair talent en zijn mooie pen ten volle ingezet voor de bib van Wortegem-Petegem en voor de leesclub in het bijzonder. 

Als voorzitter van de leesclub nam hij het initiatief om onder de naam ‘Leesgegroet’ een blog te lanceren. Hij voedde die blog stipt met het resultaat van de maandelijkse boekbesprekingen binnen de leesclub.  

Zijn samenvattingen waren stuk voor stuk echte pareltjes : zijn columns steken torenhoog uit boven de verslagen die menig leesclub op het internet post. 

Johan kon de evaluatie van een boek na een lange discussie met vele meningen (….) en met respect voor alle nuances perfect onder woorden brengen. 

Dit zonder voorbij te gaan aan de essentie en zonder het boek noch de lezers geweld aan te doen. 

Weinigen zullen hem dit nadoen.  

Mooi van taal, evenwichtig, eerlijk en direct. Zo kon enkel Johan dat.  

Zijn pennevruchten op ‘Leesgegroet’ zijn een bundeling meer dan waard.  

En ook belangrijk: Jo creëerde door zijn inzet een hechte groep van lezers met een gedeelde passie voor lezen. 

De leden van de leesclub zetten ondertussen – weliswaar verweesd - hun maandelijks onderzoek naar goede/betere/beste boeken onverdroten verder.  

Hierbij zijn we het wijze credo van Jo indachtig, zijn goede raad die ik de lezers onder jullie niet wil onthouden: 

“Waarom een slecht boek lezen als er zoveel goede boeken zijn”.  

En daarom - namens de familie en de leesclub - onze oprechte dank aan het gemeentebestuur voor dit postuum eerbetoon aan Jo Veys.  

Zondag 22 februari 2026. 

Roseline Vroman

 

Donderdag 20 november 2025

Gloed van Sandor Marai

Sandor Marai geboren in 1900 in het vroeger Oostenrijk-Hongarije. Studeerde in Leipzig, Frankfurt en Berlijn. Na de oorlog emigreerde hij eerst naar Italïe en later naar de VS.     

De roman Gloed van Sándor Márai verscheen oorspronkelijk in 1942, maar werd herontdekt in 1999, een meesterwerk uit de Europese literatuur. De Hongaarse schrijver Márai heeft deze herontdekking helaas niet mogen meemaken. Miskend als schrijver (zijn boeken werden in Hongarije verboden), volkomen vergeten en in alle eenzaamheid pleegde hij in 1989 zelfmoord. 

Het is 1940 als generaal Henrik op zijn kasteel in Hongarije een brief ontvangt van voormalig kapitein Konrad die na eenenveertig jaar zijn oude vriend wil opzoeken. 

Henrik en Konrad leerden elkaar kennen op een militair opleidingsinstituut bij Wenen toen ze tien jaar oud waren. Ze werden vrienden voor het leven, Henrik uit een zeer rijk Hongaars geslacht en Konrad, geboren in een zeer armoedig gezin. 

Dit verschil in afkomst en rijkdom is onbelangrijk en staat de vriendschap geenszins in de weg: Konrad wordt kind aan huis bij Henrik hoewel diens vader vindt dat Konrad ‘anders’ is, geen échte militair. 

Waarom is er zo lang geen contact geweest? Wat is er gebeurd eenenveertig jaar geleden? Dat is het grote geheim dat beide mannen delen waarbij de één niet precies weet wat de ander allemaal al doorheeft. 

De generaal geeft opdracht aan de min Nini – waar hij een bijzondere band mee heeft – om de tafel te dekken op exact dezelfde manier als de laatste keer, eenenveertig jaar geleden toen zijn vrouw Krisztina er nog bij was. Zij is tweeëndertig jaar geleden overleden.  

Na het diner gaan beide heren naar een andere salon waar alleen een lange vleugel staat en drie fauteuils rond een warme porseleinen kachel. Een lakei plaatst de koffie, brandewijn en sigaren op een tafeltje en laat de generaal en Konrad alleen. 

Wat volgt is een monoloog van de generaal, waarbij Konrad slechts enkele keren kort bevestigt wat de generaal heeft verteld of een kort antwoord geeft op een vraag. De generaal spreekt vermoedens uit die waar blijken te zijn. Heeft het over demonen uit het verleden en diep verborgen emoties. 

Het boek werd door de lezers positief onthaald. Gaat duidelijk meer over gevoelens (vriendschap, liefde, verlies, zin van het leven, ouder worden….) dan over gebeurtenissen. Daarnaast hebben we genoten van mooie zinnen en schrijfstijl van de auteur. Zelfs de vertaling werd geapprecieerd. 

16 oktober 2025

Het schaarse licht van Nino Haratischwilli

Wanneer drie jeugdvriendinnen elkaar weerzien bij een tentoonstelling (in 2019 in Brussel) van foto’s van een overleden vriendin, reflecteren ze over hun gezamelijke geschiedenis in het Georgië van na de sovjetoverheersing (in de jaren 1990). De roman legt een stuk geschiedenis bloot van een complex land, waarover wij in de leesgroep weinig wisten. Zo hebben de meesten wel iets opgezocht op het net wat het dan ook extra boeiend maakt. De link met Oekraïne kwam ook ter sprake. 

In de stad Tbilisi sluiten vier meisjes vriendschap. Dina, de fotografe wil vrij zijn. Ira is een intelligent buitenbeentje. Nene het nichtje van een machtige crimineel. De gevoelige Keto die de verteller is van het verhaal. De vriendinnen maken van alles mee, een grote liefde die geheim moet blijven, het geweld in de straten, stroomuitval, heroïne die het land overspoelt, de verscheurdheid van het land (de houding van de twee grootmoeders), maar hun vriendschap overleeft alles, tot de tragische dood van Dina hen toch uit elkaar drijft. Pas in 2019 op de fototentoonstelling zien ze mekaar terug. 

Het verhaal is complex. Het was wennen aan de verschillende personages (namen) die elk een duidelijke rol hebben in het boek. Er gebeurt zodanig veel en de terugkerende flashbacks in het verhaal zorgen ervoor dat je je aandacht moet bijhouden en je tijd moet nemen voor dit behoorlijk dikke boek dat door de lezers die die tot het einde doorgelezen hebben, werd gesmaakt. 

Afscheidstekst van Emilie

Liefste Jo, 

We maakten kennis in 2011, toen de leesclub van Kluisbergen samensmolt met de leesclub van Petegem. En meteen was het duidelijk dat jij een warme, innemende man was. Hartelijk voor de nieuwkomers van Kluisbergen en enthousiast om samen onze leesavonturen verder te zetten. Jouw credo ‘waarom zou je een slecht boek verder lezen terwijl er zo veel goede zijn?’ was eentje dat ik al snel in mijn oren knoopte en nog steeds toepas. 

Toen het voortbestaan van Leesgegroet enkele jaren geleden aan een zijden draadje hing, bleef jij als trouwe lezer, positief ingestelde en hartelijke mens achter het concept staan, en hielden we met een kleine kern de leesclub in stand. En jawel, zoetjes aan mochten we mede dankzij jouw enthousiasme en sociale vaardigheden nieuwe leden verwelkomen. Zo werden we terug een hechte groep met een gedeelde passie voor lezen die elkaar door dik en dun steunt. 

Jij nam het initiatief om onze blog Leesgegroet te lanceren en te beheren, en het was telkens literair smullen bij het lezen van één van je nieuwe bijdrages. Zoals jij met woorden en uitdrukkingen speelde, steeds in balans met hier en daar een subtiele knipoog, het is een waar plezier voor onze leesogen. Gelukkig hebben we deze blog als een blijvende herinnering om met een grote glimlach en een warm gevoel aan jou te denken. 

Jo, met je luisterende oor, je groot rechtvaardigheidsgevoel, altijd even kalm en met respect voor ieders mening. Je liet iedereen in zijn of haar waarde, met een grote eerbied en bewondering voor het vrouwelijk geslacht, wat je ook geregeld uitsprak. Je liefde voor de natuur, waar je ons in liet delen tijdens de wandelingen die we geregeld maakten met de ‘wandelafdeling van de leesclub’. Stuk voor stuk mooie eigenschappen die je met ons deelde, en waarvoor we enkel dankbaar kunnen zijn. 

Ook al zijn we heel verschillende personen in de leesclub, openheid en respect zijn de waarden die ons als groep samen houden. En daar zorgde jij op een zachte manier voor, ervoor wakend dat ook de praktische kant die bij een leesclub hoort altijd tot in de puntjes voorbereid was zodat wij steeds voorzien werden van leesvoer voor een volgende datum (want dat zouden wij in al ons enthousiast gebabbel wel eens durven vergeten). 

Als iemand van ons het moeilijk had, dan konden we steeds op jou rekenen. Dat mocht ik zelf meerdere malen ondervinden. Hoeveel sterkte en steun je bracht met je spontane bezoekjes, fijne mailtjes, perfect uitgestippelde wandelingen met een lekker stukje taart achteraf, verse groentjes en appelsap uit je tuin,… Onvergetelijk, en stuk voor stuk herinneringen om te koesteren als schatten. 

We zijn enorm dankbaar om je te mogen kennen, kijken met bewondering naar de joie de vivre die jij aan de dag gelegd hebt, maar we kunnen ons op dit moment nog niet voorstellen hoe we dit gat in ons hart en in de kern van Leesgegroet enigszins een plaatsje kunnen geven. 

Jij wenste ons op de valreep van 2024 alle geluk, blauwe luchten, vogelvluchten, en vooral veel vrolijkheid toe voor 2025. Wie had toen kunnen denken we vandaag hier zouden zijn om jou een behouden vogelvlucht doorheen de blauwe lucht te wensen… 

Lieve Jo, zoals gezegd zien we elkaar later terug in de leesclub 2.0. In tussentijd zullen we de kaarsen voor jou brandend houden (en jij zult daar om monkelen), enkel goede boeken lezen tot het einde, onze leesavonden met evenveel warmte verder zetten, Elisabeth goed omringen, en nog zo vaak over jou praten, onze grote leesvriend. 

Tot ziens daarboven. 

De Leesgegroeters 

Rouwbericht Jo(han) Veys

 

Mooie beelden (357)

 

Poëtegem (295)

Boere-charleston (Paul van Ostaijen)

Tulpebollen bolle tulpen tulpetuilen

rozetuilen

boererozen boerewangen boerelongen

boerelongen ballen wangen

ballen bolle bekkens

bugel en basson — o hop!

                           Marie-Katelijne   Marie-Katerien

                           wie heeft er de kleinen bugel gezien

                           wie heeft er de groten bugel gezien

                           en wie
Gaston met zijnen basson

want dit is geen pavane of geen sarabande meer

dat is geen gigue of geen allemande meer

en geen wals

                           dat is 'nen charleston

                           'nen boerecharleston

                           van Gaston op zijnen basson

En wie heeft er de kleinen bugel gezien

en wie heeft er de groten bugel gezien

en wie Gaston met zijnen basson

De kleine bugel zit in 'nen rozetuil

bij Rozalie

de grote bugel zit in de sjees

bij Melanie

                      Marie-Katelijne   Marie-Katerien

                      En Gaston die zit ‘In de Ton’ ik vraag u pardon

                      Bolle wangen ballen bekkens

                      bugel en basson

 

23 juni 2025

Eiland van de verdwenen bomen van Elif Shafak doet het verhaal van Kostas en Defne die op het verdeelde eiland Cyprus in liefde vallen onder een vijgenboom. Een boom die ook dienst doet als symbool van verbinding tussen heden en verleden. Voor België een beetje herkenbaar vanwege de moeilijke verstandhouding en verdeeldheid tussen twee talen en volkeren: Grieks- en Turks-Cyprioten. Daar ging het wel straffer toe in een jarenlange bloedige burgeroorlog die de twee bevolkingsgroepen uiteendreef. 

Kostas en Defne komen uit de verschillende delen van het land, en daartegen was het uiterst moeilijk vechten. Een connectie, laat staan een relatie, tussen Turks- en Grieks-Cyprioten was not done. Daarom ontmoeten ze elkaar in het geheim in de taveerne van twee vrienden.

Speciaal en ook wel uniek aan deze roman is dat het verhaal niet alleen door mensen, maar ook door de vijgenboom wordt verteld. Wat uitstekend past in het hele verhaal en ook een heel ander licht werpt op het verdeelde eiland.

De taal van Shafak is rijk en poëtisch, en geeft de sfeer van het verdeelde eiland treffend weer. De geschiedenis van Cyprus dient als achtergrond om de problemen van het koppel, van hun verhouding tot de oudere generatie, en van de bevolking in het algemeen aan te kaarten. De inbreng van de vijgenboom voegt dan weer een extra dimensie toe, ook inzake fauna en flora.

Het boek viel in goede aarde bij Leesgegroet. Niet alle, maar toch de meeste lezers vonden het aangrijpend, verhelderend, vlot leesbaar en aanraadwaardig.

 

Agenda

Donderdag 12 november 2026 - 20 u - bij Myriam en Filip - Schemerleven (Jaap Robben)

Donderdag 17 december 2026 - 20 u - bij Myriam en Filip - Jij zegt het (Connie Palmen)

15 mei 2025

De vegetariër Han Kang

“Voordat mijn vrouw vegetariër werd, had ik haar in alle opzichten volstrekt oninteressant gevonden.” Een boek dat zo begint, gaat meteen met (veel van) je aandacht lopen. In deze merkwaardige én interessante roman leiden Cheong en zijn vrouw Yeong-hye een middelmatig leven, maar na een droom besluit zij van de ene dag op de andere geen vlees meer te eten. En het gaat verder: van de weeromstuit wil ze niet meer met hem vrijen omdat hij naar vlees ruikt. Het begint zelfs echt uit de hand te lopen wanneer haar familie haar wil dwingen te eten. Zij wil aan die dwang ontkomen door een plant te worden. Wat haar ogenschijnlijk ook lukt nadat haar zwager, die een seksuele obsessie voor haar ontwikkelt, haar lichaam beschildert met bloemen.

Een hoogst vreemd uitgangspunt en verhaal is het minste wat we van deze Zuid-Koreaanse roman kunnen zeggen, die gaat over al even merkwaardige dromen, erotiek en een soort van streven naar vrijheid. Beklemming en waanzin liggen heel dicht bij elkaar in dit wat absurde verhaal. Niet altijd even spitant, maar toch ruim het lezen waard. Dat vonden althans de aanwezige Leesgegroetleden, die tegen de gewoonte in vanaf minuut 1 meteen in het boek doken om de vele eigenaardigheden te bediscussiëren.

De schrijfster hanteert een trefzekere stijl: in één of enkele zinnen zet ze een situatie treffend neer. Inhoudelijk was het minder overtuigend: van de afwezigen, die zoals altijd ongelijk hadden, vonden sommigen het te duister en te plastisch, te absurd, te mangericht, te oppervlakkig. Alles bij elkaar dan maar: een goed boek, maar of het ook nobelprijswaardig is, is nog een ander paar mouwen.