Quotes (132)

De kunst van te leven is thuis te zijn alsof je op reis bent.

(Godfried Bomans)

Leestips (163)

Haruki Murakami De moord op Commendatore

De nieuwe Murakami telt twee delen die samen zo’n 1000 bladzijden beslaan. Dat betekent weer vele bladzijden leesgenot zonder weerga.

Het gaat zo: een portretschilder is op een kruispunt in zijn leven gekomen. Hij wil stoppen met het schilderen van portretten om den brode en eigen creaties maken. Zijn vrouw Yuzu heeft hem na zes jaar huwelijk nogal abrupt de laan uitgestuurd en hij woont nu tijdelijk in het huis van een vriend op een bergtop, ver weg van de drukte van de stad. Daar kan hij in alle rust de vroege dood van zijn zusje Komichi en de scheiding van zijn vrouw verwerken.

In dat huis woonde de vader van die vriend, ook een schilder, maar die zit nu wegens dementie in een verpleeghuis, en hij liet De moord op Commendatore na. Dat schilderij verwijst naar een periode dat hij in Wenen verbleef toen er een aanslag op een nazi-officier plaatsvond, en het speelt een centrale rol in het boek en leidt zowaar een eigen, mysterieus leven.

Nabij het huis woont een rijke zakenman die wil dat de schilder hem portretteert. ’s Nachts wordt de schilder ook nog gewekt door het luiden van een bel die vanonder een oude grafheuvel lijkt te komen. Als ze samen die heuvel afgraven, blijkt er een ruimte onder te zitten waarin zowaar de bel ligt.

Zoals altijd bij Murakami gebeuren er de vreemdste dingen. Een magische mengelmoes van gebeurtenissen, figuren en omstandigheden wordt op onnavolgbare wijze door elkaar geweven.

Waar het hier om gaat, is het diffuse gebied tussen werkelijkheid en droom, dood en leven, tijd en ruimte. Net zoals in de echte ruimte zijn daar soms gaten te vinden waarin men al eens moet verdwijnen om in een andere werkelijkheid te belanden.

De typische Murakami-ingrediënten zijn in overvloed aanwezig: een personage is van de werkelijkheid losgekoppeld en heeft een schokkende gebeurtenis te verwerken, er zijn verwijzingen naar dieren en naar muziek, je komt terecht in een onderwereld en dus in een intrigerende mix van logica, magie, realiteit, fantasie en surrealisme. De stijl is zoals steeds bij Murakami zonder veel opsmuk, terloops, het verhaal golft voorbij en je kunt niet anders dan meesurfen. Alweer schildert hij een parel aan de literaire hemel, waarmee je enkele dagen of weken zoet bent. Lekker smullen geblazen. En ideaal als verjaardagscadeau.

Mooie beelden (138)

Bibnieuws (38)

Een bibliotheek voor iedereen!

 

Lees je graag boeken? Kom je graag naar de bib? Kruip je graag weg in een hoekje met een strip?

 

Hier kun je het bibcharter ondertekenen. Doen!

Mooie woorden (106)

-          Wa ester mee ui gebeurd? Ge zijt zoppienat.

-          Kben in de beke gevalln.

-          Oite gruuten dust meschien?

-          Haha, lag mee ui eign, jonk.

-          Ui weezn zit vul guur.

-          Peist uuk want kzie niemer zuu goe.

-          Geefd uien bril aliere dak em afkuise.

-          Tons ziek hieltegans niets ni mier.

-          Beetr te letter of te veele zien, zuu schuune est ier tog uuk ni allemolle ip deze wireldbol.

Geertgewijs wordt dat:

-          Wat is er met jou gebeurd? Je bent doornat.

-          'k Ben in de beek gevallen

-          Had je misschien grote dorst?

-          Haha. Lach met jezelf, man!

-          Je gezicht hangt vol goor.

-          'k Denk het ook, want ik zie niet meer zo goed.

-          Geef je bril hier. Ik zal hem reinigen.

-          Dan zie ik helemaal niets meer.

-          Je ziet beter te weinig dan te veel. Zo mooi is 't hier nu ook allemaal niet op deze wereldbol.

In de reeks “verwarring troef” deze week:

-          Oe schit dadiere? Goi gij ne kier ui schuppe afkuisn?

-          Nienek, ik blijve zittn, ik goi nieveransanders.

-          Pas ip of kgeve ui ne flitter.

-          Doe moir, ik kan der teegn.

-          Dad es iedel, tons gietek ne poinder eiers over ui uufd.

-          Doir zitek ni mee in.

-          Woirom wilde gij nui nie vuurtgoin?

-          Omdak veropperd zitte in nen tweendroid, tsjen.

-          Zegt dat tons, en. Kom, kzal ui losmokn.

-          Zuu gemaklijk zalt ni goin.

-          Nient, ge zit hieltegans vernesseld.

Leestips (162)

Treindromen Denis Johnson

Robert Grainier woont en leeft in een hut in het bos in het woeste Idaho van honderd jaar geleden. Een erg romantische tijd was het toen niet, wel redelijk onverbiddelijk, desolaat en grauw. Hij hakt bomen, legt treinsporen aan, doet ruw werk in een ruwe omgeving met ruwe werkmakkers.

In het begin van het boek neemt hij deel aan een lynchpartij van een Chinees, die echter weet te ontsnappen. Robert denkt vanaf dan dat die Chinees een vloek over hem heeft uitgesproken. En wat blijkt? De vloek wordt reality en laat zich gelden in de vorm van een gigantische bosbrand, waarin zijn vrouw en dochter omkomen. Hij blijft eenzaam achter in de wildernis. Af en toe raast daar een trein voorbij van de ene naar de andere stad, over rails die hij zelf heeft aangelegd.

Het boek geeft een krachtig beeld van het Amerika van weleer, en van een loner die in barre omstandigheden overleeft. Misschien is hij wel te veel loner om als lezer voldoende voeling met hem te krijgen, want dat creëert net te veel afstand tussen de figuur Grainier en de lezer. Samengevat: goed dus, maar niet weergaloos.