Moeilijke woorden (18)

ambient: elektronische, instrumentale sfeermuziek, psychedelische house zonder beat

[zonder trema]

°van het Latijnse ambire 'gaan rondom', 'omgeven, omsluiten'.

Het is niet al duistere minimale techno wat de klok slaat. Zo is de muziek van Dead Can Dance welhaast zweverig, maar helemaal ambient te noemen.

Quotes (161)

Zeggen dat je het recht op privacy niet belangrijk vindt omdat je niets te verbergen hebt, is niet anders dan zeggen dat je vrije meningsuiting niet belangrijk vindt, omdat je niets te zeggen hebt.

(Edward Snowden)

Mooie beelden (174)

Mooie woorden (125)

Zij reed mee de velo, en ij zot ip de buize, en oist birgaf wa rieptie, nie te ziere, pioinekies an, pioinekies an, en doir moest ze azuu mee laggn da ze mee eure velo in een gerre reed en ze vloogt ip de grond, en ij derbij, en ze logt dubbeltuupe van tlaggn, ze piestege der tzels van in eur brouk, omda da zwalpei van ne gast pioinekies an oi gezeid.

• Moir gast to, pioinekies an, wad es dadde, da klinkt zuu giestig, dad ek nui no noeit guurd, wa wilt da zegne?
• Da ge moet wa trogger rijen tjen.
• Oeie, da zal tons veur de noiste kier zeen.

zeggen Jo en Geert met vereende krachten:

Zij reed met de fiets, hij zat op de buis en als het bergafwaarts ging, riep hij: niet te snel, langzaamaan, langzaamaan, en daar moest ze zo erg mee lachen dat ze met haar fiets in de greppel reed en op de grond viel, en hij erbij, en ze sloeg dubbel van het lachen. Ze plaste er zelfs van in haar broek omdat die nietsnut van een kerel langzaamaan had gezegd.

• Zeg kerel, 'pioinekies an', wat is dat? Dat klinkt zo grappig. Dat heb ik nu nog nooit gehoord. Wat wil dat zeggen?
• Dat je iets trager moet rijden, tiens.
• Oei, dat zal dan voor de volgende keer zijn.

in de reeks ‘bevlekte ontvangenis’, deze week:

Zee een geboorteplekke ip irre knoesel en ze zit der vrie mee ien, want ze peist da ta lielek es en dasse azuu giene vent goi vindn. Eur moeder zei dasse eure knoesel zoe kunn amballeren, moir ze zei: amballeren, da toe kik nie, dad es veur kestkadootsies, en doirbij, ne gamballeerde knoesel, dad es nog lieleker dan een geboorteplekke. Kzal der een lakse ip plakkn, azuu kunn de mensn peizn dak mij zier gedoin e. En twie weekn loiter oise keure van wel tien ventn, an elke vinger ienn.

En gij nui!

Leestips (185)

In Homo Deus gaat Yuval Noah Harari door op hetzelfde elan als in Sapiens (Leestip 176). Dit keer onderzoekt hij Een kleine geschiedenis van de toekomst.

In een wereld met almaar minder hongersnood, ziekte en oorlog, een betere gezondheid en langer leven heeft de mens zijn lot alsmaar verbeterd. In zijn streven naar onsterfelijkheid en geluk gaat hij zover zichzelf te upgraden tot machtige god met scheppende en vernietigende krachten: we worden helemaal Homo Deus. Via wetenschap en technologie verovert de mens de wereld. Daarvoor heeft hij geen god meer nodig. In de plaats van de religies is dan ook het humanisme gekomen, en wel in meerdere varianten: het liberale humanisme dat kiest voor het individu, het sociale dat vanuit de gemeenschap vertrekt en het evolutionaire dat identiteit vooropstelt.

Technologische vooruitgang geeft de mens via algoritmen en big data supervermogens. Het begint met een schrijfmachine, en gaat via de computer over naar zoekmachines, GPS en het internet der dingen. Het zijn nieuwe levensvormen, wereldwijde en snelle communicatie, alles is technologie, alles is algoritme. En het gaat allemaal zo snel dat op de duur de mens zichzelf voorbijsteekt en het ‘dataïsme’ omhelst als nieuwe religie. Nu staan we op de drempel van een nieuwe fase in de evolutie. En niemand die weet waarheen die zal gaan.

Dit is opnieuw een boek voor de wakkere burger, met enkele pertinente vragen die hem en haar vanaf nu zullen bezighouden: wordt de mens onsterfelijk? Of wordt hij net het slachtoffer van zijn eigen technologische revolutie? Maakt een doorgedreven robotisering dat we straks zonder werk vallen?

Want daar gaat Harari’s Homo Deus over, over de toekomst, waarin informatie het overneemt van de mens. We willen steeds beter en grootser worden, vertrouwen daarbij steeds meer op nanotechnologie en artificiële intelligentie, en we beseffen niet dat we daardoor misschien onszelf verliezen. isschien zal er een tweedeling ontstaan binnen de mensheid, met een kleine godgelijke elite en een massa overbodig voetvolk.

Overbodig te zeggen dat dit alweer een mustread is van het beste in zijn soort. Lezen is de boodschap!

Mooie zinnen (135)

We hebben de neiging om elke nieuwe relatie die we zien ontstaan in een al bestaande categorie onder te brengen. Wij zien wat er algemeen of gemeenschappelijk aan is, terwijl de betrokkenen alleen zien – voelen – wat er voor hen individueel en bijzonder aan is. Wij zeggen: wat voorspelbaar; zij zeggen: wat verrassend!

(Het enige verhaal, Julian Barnes)