Mooie zinnen (2)

Hoewel het hier geen openingszin betreft moest ik spontaan denken aan deze zin uit Celibaat van Gerard Walschap: "Het eerste dat hij kocht was een auto en het eerste dat hij overreed een kind."

Bijdrage door Geert

Mooie zinnen (1)

Beginzinnen zijn zinnen die je in het verhaal (moeten) trekken, die je enthousiasmeren, overhalen of overtuigen. Soms doen ze dat, soms niet. Soms doen ze het goed, soms niet. Als ze het goed doen, doen ze het onweerstaanbaar, vol overgave en trefzeker. Vaak is wat volgt dan ook de moeite van het lezen waard, al is dat geen garantie. Bij het zoeken naar een goed boek, is het lezen van de eerste zin dan ook vaak een goede hulp.

Mooie zinnen, een nieuwe rubriek met overtuigende, raadselachtige, intrigerende en/of mooie woorden. Hier gaan we:

Zodra ik hem zag, wist ik dat Léopold Wiesbeck de mijne zou worden. Ik was elf jaar, hij vijfentwintig. (Het strand van Oostende, Jacqueline Harpman)

Mooie beelden (7)

Leestips (22)

Haal mensen uit hun beschaving, plaats hen in de natuur die hen vijandig is, lever hen uit aan the struggle for life, om te overleven, met en tegen zichzelf, en zie ... het beest in de mens? de mens in de mens?

Minstens drie auteurs waagden zich aan dergelijk verhaal, en met succes. Ik denk aan Moi qui n’ai pas connu les hommes / Ik die geen man gekend heb, van ‘onze’ Jacqueline Harpman (mag ik een franstalige Belgische (grote) schrijfster nog de ‘onze’ noemen?) , aan The road / De weg van Cormac McCarthy, en nu aan Dit zijn de namen van Tommy Wieringa.

Deze laatste vertelt over een groep vluchtelingen, die verraden worden door mensenhandelaars die hen droppen in de steppe en hen een ander land beloven dat ze niet vinden. De stroper, de lange man, de vrouw, de jongen... slagen er met bovenmenselijk lijden en meer dood dan levend in een grensstad te bereiken waar ze worden gevangengezet en beschuldigd van moord. De politiecommissaris van deze Oosteuropese stad vol corruptie - urban jungle - is op zijn manier op zoek naar de mens in zichzelf, zijn naam, zijn herkomst (joods?). Een tocht door de steppe, door de woestijn en door het verleden naar een identiteit, een zin van het leven.

Drie fabels, driemaal een huzarenstukje dat geen echte antwoorden geeft, maar de lezer opzadelt met vragen. Ze verdienen alle drie herlezen te worden. Misschien worden ze ooit onderworpen aan een diepgaander vergelijkende studie. Hoe dan ook, Tommy Wieringa tilt zichzelf met deze nieuwe roman – twee afwisselende verhaallijnen die niet zonder humor op het einde samenkomen – op een hoog niveau en moet geenszins onderdoen voor zijn twee grote collega’s. Te lezen!

Bijdrage door Luc

Poëtegem (11)

Een der mooiste uit het Nederlandse taalgebied en daarom op de eerste rij in ons collectief geheugen.

Het huwelijk (Willem Elsschot)

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd

in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,

haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven

toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard

en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,

hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren

en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond

het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.

Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,

en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.

Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen

en rennen door het vuur en door het water plassen

tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad

staan wetten in de weg en praktische bezwaren,

en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,

en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot

en zagen dat de man die zij hun vader heetten,

bewegingsloos en zwijgend bij het vuur gezeten,

een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

Leestips (21)

Alessandro Baricco, een grote naam, een innemend (Italiaans) schrijver. Laatst kende De Barbaren heel wat succes, een reflectie in columns over de mutatie die de moderne mens ondergaat onder invloed van onder andere de moderne media. Gaat de cultuur ten onder aan vervlakking? Ja, een cultuur verdwijnt, en maakt plaats voor een andere. Meer details in dit boeiende boek, dat ons doet nadenken over wie we waren (de romantiek!!) en wie we worden.

Verplichte lectuur (geen evangelie!) voor onderwijsmensen die dag na dag tegenover ‘barbaren’ staan! Met een schitterende uitsmijter over het bouwen van muren om de waan van een (zuivere) identiteit te ondersteunen.

En nu is hij terug met het mooie Mr Gwyn over een gevierd schrijver die besluit ermee op te houden en na heel wat zoeken overgaat tot het maken van (geschreven) portretten die de geportretteerde aan zichzelf teruggeeft, thuisbrengt. Zijn model hierbij lijkt me Lucian Freud. Een prachtig verhaal, dat geen onmogelijkheden schuwt, zoals ook het geval was in vorige meesterwerken (ik denk niet te overdrijven) Zijde, Novecento, Land van glas, Een oceaan van zee, City (!!!) en Emmaus.., 

Aanraders!

Bijdrage door Luc

Leestips (20)

Paul Auster, Winterdagboek . Een der groten van de hedendaagse Amerikaanse (New Yorkse) literatuur heeft totnogtoe een prachtig oeuvre bijeengeschreven, met romans (Moon Palace, De Muziek van het Toeval), poëzie en autobiografische geschriften. Hij maakte ook schitterende films (Smoke!!!).

Aan deze voorlaatste categorie voegt hij nu een nieuw geschrift toe, dat hij voorstelt als de overpeinzingen van iemand die 64 wordt  (When I get older, losing my hair ...) – geef toe, het zijn denderende dagen. Het is een boeiend overzicht van zijn leven, zijn liefdes, zijn omzwervingen (al zijn verblijfplaatsen passeren de revue), zijn littekens, zijn mislukkingen, zijn geluk. Wie zijn werk wat kent en ervan houdt, vindt vele elementen terug in dit boek dat diepmenselijk is.

Het is dus niet ‘nieuw’, maar toch verrijkend. Indirect leren we een en ander over zijn eerste echtgenote waarvan recent een tweede bundel verhalen verscheen: Lydia Davis – te lezen!! –, en meer direct over Mme Auster 2, Siri Hustvedt, eveneens een ‘grote Madam’ in de Amerikaanse literatuur (Wat me lief was, bvb).

Een groot schrijver die aantoont dat hij ook maar een mens is  nu hij de winter van zijn leven binnengaat. Ik vond het hartverwarmend.

                                

Bijdrage door Luc

Mooie beelden (6)

Leestips (19)

In de Westhoek valt regelmatig de naam van Marguerite Yourcenar. Wij waren het voorbije  weekend in het Frans-Vlaamse Cassel. Als stadje al de moeite van een bezoekje waard, al was het maar voor het onvlaamse binnenrijden van deze ‘stad boven op de heuvel’. Een bizarre mengeling van kasseien en haarspeldbochten.
Sinds enkele jaren is daar een prachtig Musée de Flandre in een schitterend gerestaureerd gebouw. Nu loopt er een mooie tentoonstelling met oud-Vlaamse kunstwerken die Marguerite Yourcenar inspireerden voor onder andere L'Oeuvre au Noir (Het Hermetisch Zwart).

Schitterende werken van onder meer Pieter Bruegel (de jongere) en Jeroen Bosch, bijeengebracht uit alle uithoeken van de wereld, verplaatsen ons in de boeiende wereld van dit prachtige boek. (zie ook de Standaard der Letteren van 2 november,  blz.  L10). Waarom dit boek niet eens (her)lezen en daarna de tentoonstelling bezoeken? Mooi te combineren met een bezoekje aan authentieke Vlaamse cafés, waar lekkere lokale bieren geschonken worden - of Picon -, bijvoorbeeld bij het eten van Potjevlesch...

Bijdrage door Luc

Mooie woorden (15)

Waar blijven ze ze halen, al die mooie woorden?

ze zijn er nog, maar niet meer met zovelen,

ze doen glimlachen en lampjes branden,

ze waren in ’t verleden en worden nog maar zelden

gekoesterd in het heden,

soms worden ze genoten met volle teugen,

maar ze leven alleen nog verder in ‘t geheugen.

Terbinst = ? dat ie ant zensen = ? was, tort = ? ie in nen bieënnest, en tons = ? moest ie ziere = ? wigluupn= ?, moir een strollebie = ? stroldeg’em = ? toch ip zeen bakuis = ? en twas ochiere = ? mier dan een bietse = ?, zan.

Leestips (18)

1914 staat voor de deur. 11 november  nog meer. Dan denken velen, terecht, aan de Westhoek. Wij waren enkele dagen in Kemmel, en toerden daar wat rond. Voor wie dit ook van plan is (of niet) kan ik een prachtig boek(je) aanraden, dat allicht niet makkelijk te vinden is : De Troost van Schoonheid. De literaire Salient (Ieper 1914-1918)  van Piet en Wim Chielens (Globe - Radio1 1996, 204 p).

Deze twee broers, geboren in Reningelst, en nog steeds woonachtig in de streek, zijn beiden gepassionneerd door wat daar tijdens die oorlogsjaren van WO I gebeurd is. Piet Chielens is trouwens conservator en bezieler van het In Flanderns Fields museum te Ieper, en (mede)organisator van 'Vredesconcerten Passendale'.

Het boek  is een briefwisseling tussen de 2 broers over het drama (de drama's) van vooral de Engelse soldaten ( twintigers!!). Het is in feite een ontdekkingstocht van plaatsen, maar ook van geschreven bronnen, die ons een inzicht geeft in de waanzin van die 4 jaren loopgravenoorlog met zijn (honderd)duizenden doden. Wij kijken vooral door de bril van heel wat Engelse officieren die in gedichten en brieven eerst hun dadendrang, en gaandeweg hun afgrijzen en wanhoop uitschrijven/uitschreeuwen. Echt een boek dat doet griezelen! (weg met de fake halloween !!!!).

Maar zoals de titel al aangeeft, wordt ook troost geput, en aangereikt, en wel in de schoonheid. Ik las het boek als een oproep tot weerstand tegen blind en dwaas patriottisme met als wapen de cultuur, de poëzie. Vanuit 'diepten van ellende' tot de vastberaden wil om via schoonheid de les te leren: niet vergeten, blijvend herinneren, en met het 'wapen' van de cultuur (o.a. muziek - dank U, Wannes, en vele anderen) te strijden - al het mogelijke te doen - voor een samenleven in vrede en samenhorigheid.

Een aanrader, die bovendien zin geeft om wat we hebben aan getuigenissen te lezen. Binnenkort dus meer hieromtrent.

Bijdrage door Luc

Mooie beelden (5)

Quotes (10)

Gibt es ein Leben vor dem Tod?

(op de Berlijnse muur)

Favorieten (3)

Met Honger, gepubliceerd in 1890, katapulteerde Knut Hamsun zichzelf in één klap de top van de wereldliteratuur in. Talloze omzwervingen in Noorwegen en de Verenigde Staten hadden van hem een ervaringsdeskundige gemaakt op het gebied van overleven, twaalf stielen en dertien ongelukken, hongerlijden en vruchteloos zoeken naar literaire erkenning. Deze roman is dan ook grotendeels autobiografisch en gaat over een beginnende journalist die in Oslo artikelen probeert te schrijven en te slijten, en daar maar moeilijk in slaagt. Voortgestuwd door een knagende honger, zwerft hij door de winterse straten op zoek naar eten en een slaapplaats voor de nacht.

Het boek is een magistrale beschrijving van een mens die zijn dagelijkse strijd voert tegen de verschrikkelijke honger – die hem tot voortdurende waanvoorstellingen en stemmingswisselingen drijft – en het effect ervan op zijn geest. Ondanks de aanhoudende en schrijnende honger, houdt hij de schijn op en aanvaardt geen hulp, hij weigert zijn waardigheid te verliezen.

Het boek focust haast volledig op de innerlijke wereld en individuele daden, gedachten en gevoelens van de protagonist, een techniek die later bekend werd als de stream of consciousness en die gebruikmaakt van de monologue intérieur. Het uitgangspunt is louter subjectief, alleen de ik-persoon spreekt, er wordt niet ingezoomd op oorzaken en gevolgen, politiek of sociaal onrecht.

Ondanks de leeftijd van het boek is de stijl modern te noemen. Hamsun weet het donkere thema, dat ook vandaag nog tot de verbeelding spreekt, in te pakken in galgenhumor en ironie, en toch te vermengen met levenslust, wat leidt tot een vlot leesbare en meeslepende roman.

Ten slotte, anders dan Céline slaat Hamsun niet wild om zich heen, hij laat de dingen gelaten over zich heen komen en onderzoekt ze minutieus met een ontleedmes. Aan de kwaliteit van Honger doet het niets af, maar net als Céline werd Hamsun later controversieel omdat hij tijdens WO II sympathiseerde met de Duitse bezettingsmacht. Wat was dat toch met die mannen toen?

Leestips (17)

In Voor ik ga slapen van SJ Watson is een vrouw haar geheugen kwijt; het wordt elke dag in haar slaap gewist. Omdat ze vat wil krijgen op haar leven, begint ze op aanraden van haar dokter haar verleden te reconstrueren door het bijhouden van een dagboek. Door haar dagboek elke dag te herlezen en aan te vullen, krijgt ze gaandeweg greep op de werkelijkheid, die niet altijd is wat het lijkt. Druppelsgewijs komen er zeer verrassende dingen aan het licht.

De oude koning in zijn rijk (Leestip 16) ging over geheugenverlies, net als De huishoudster en de professor (Leestip 13) en Bij jou zijn (Leestip 15). Het is een onderwerp dat blijkbaar erg in trek is en hier telkens op verschillende manieren wordt benaderd. Dit is een intrigerend verhaal, dat zeer vernuftig en meeslepend wordt verteld. Een debuutroman van formaat.

4 oktober 2012

Magda Szabo is een boegbeeld van de Hongaarse literatuur. In de jaren 50 leefde ze op gespannen voet met het communistische regime, dat haar zelfs verbood te publiceren. In 1987 brak ze internationaal door met De Deur.

Het boek geeft de haat-liefdeverhouding weer tussen de huishoudster Emerence en de schrijfster voor wie ze werkt. De rollen zijn vanaf het begin eigenlijk omgekeerd, de innerlijk sterke madam Emerence is de baas en de schrijfster aanvaardt haar gezag. Ze is bovendien nogal excentriek, ze bepaalt zelf de hoogte van haar loon, wanneer ze werkt en hoe lang – soms heel laat ’s avonds, soms dagen achter elkaar niet –, nogal ongebruikelijk voor een huishoudster. Het gaat om een gespannen, maar tegelijk heel vitale relatie.

Emerence houdt bijna iedereen in haar leven op een afstand, behalve de hond Viola. Hij is de enige die voorbij de deur uit de titel, in de echte wereld van Emerence mag komen. Uiteindelijk neemt Emerence de schrijfster in vertrouwen.

Tijdens de bespreking van De Deur vonden enkelen dat er te weinig gebeurde in het verhaal en dat het te langdradig was, maar de meerderheid had het boek graag, zelfs zeer graag gelezen. Vooral de langzaam opgebouwde spanning tussen de twee protagonisten werd hogelijk gewaardeerd. Op elke bladzijde werd er wel iets toegevoegd aan de intensiteit van het verhaal. De grillige onvoorspelbaarheid en het excentrieke karakter van Emerence geven er een dramatische toets aan. Kort samengevat: een hoogvlieger, maar niet voor iedereen.

Mooie beelden (4)

Leestips (16)

De oude koning in zijn rijk van de Oostenrijker Arno Geiger is een open, onbevangen en punctueel verslag van de mentale aftakeling van de vader van de schrijver, dat je haast van dag tot dag kunt volgen. Zijn geheugen verschrompelt gaandeweg, de verwarring neemt het over, het verleden vervaagt en de toekomst wordt een angstaanjagend vraagteken.

In de jaren dat de Oostenrijkse auteur zijn vader bezoekt, noteert hij flarden van gesprekken, gedachten en ideeën. Hij neemt waar, beschouwt en beschrijft met een zeer scherpe blik, maar evengoed met een groot inlevingsvermogen en mededogen. Soms is het grappig, maar vaker is het pijnlijk. Na het eerste onbegrip  – het strenge “Laat je alsjeblieft niet zo gaan” van de kinderen aan hun vader vóór ze begrepen dat Alzheimer haar greep op de man alsmaar verstevigde – groeit het besef dat ze moeten leren omgaan met hun veranderende vader. Het is een omkering van de verhouding ouder-kind. De aanvaarding voorbij, ontstaat er een nieuwe ontdekkingsreis die de auteur met ons deelt. Hij gaat de harde waarheid van de dementie niet uit de weg, maar slaagt erin positief te blijven. Hij kijkt voorbij de beperkingen die de ziekte oplegt aan zijn vader. Ook de aftakeling is een deel van het leven, al is die in onze cultuur bijna het laatste taboe geworden.

Een verbluffend mooi boek is dit over de vergankelijkheid en kwetsbaarheid van de mens, met rake zinnen zoals deze: “Hij was veranderd, zijn bedrukte gelaat straalde geen wanhoop meer uit vanwege zijn vergeetachtigheid, maar vanwege de grote ontheemdheid van iemand voor wie de hele wereld vreemd geworden was”, en deze: “Als het eenmaal zo is dat een vader zijn kinderen verder niets kan bijbrengen, dan tenminste nog wat het betekent oud en ziek te zijn.”

Bijdrage door Ann Vanmaercke en Jo

 

Mooie woorden (14)

Beste vrienden en kennissen

Het gaat niet zo goed met de toekomst van het dialecterfgoed in Vlaanderen.
Op dit ogenblik ziet het ernaar uit dat over een aantal weken en/of maanden
zowel de banen bij Variaties vzw als die bij het Woordenboek van de Vlaamse
Dialecten zullen verdwijnen bij gebrek aan subsidies. Omdat Variaties vzw
dit betreurt, wil de organisatie toch wat ruchtbaarheid geven aan dit
probleem, en verspreidt ze de volgende dagen een petitie met de vraag om het
dialecterfgoed te steunen.
We zouden jullie dan ook willen vragen om deze petitie te bekijken,
eventueel te ondertekenen en verder te verspreiden bij vrienden en
kennissen.
De link naar de petitie is: www.dialecterfgoed.be

Alvast bedankt voor de steun

bijdrage door Veronique De Tierprojectmedewerker Variaties vzw
redacteur WVD, UGent

Quotes (9)

Aan het slot van mijn preek droogde zij mijn tranen met de voorkant van haar hemd, zonder eraan te denken dat zij door deze barmhartige daad twee rotsen aan mijn blikken blootstelde, waarop de meest ervaren stuurman schipbreuk zou lijden.

(Giacomo Casanova – De school van het leven)

Poëtegem (10)

Sonnet #18 (William Shakespeare)

Shall I compare thee to a Summer's day?

Thou art more lovely and more temperate:

Rough winds do shake the darling buds of May,

And Summer's lease hath all too short a date:

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And oft' is his gold complexion dimm'd;

And every fair from fair sometime declines,

By chance or nature's changing course untrimm'd:

But thy eternal Summer shall not fade

Nor lose possession of that fair thou owest;

Nor shall Death brag thou wanderest in his shade,

When in eternal lines to time thou growest:

So long as men can breathe, or eyes can see,

So long lives this, and this gives life to thee.

Mooie beelden (3)

Mooie woorden (13)

Vanensntens = ? de piekedroid = ? zat er een visse = ? achter de wierekies = ?

= Over de volledige lengte van de prikkeldraad zat er een bunzing achter de eendekuikentjes.

En dan nu, iets helemaal anders.

Een heel bijzonder aspect van het zuidwestoostvlaams dialect is de vervoeging van werkwoorden. Vooral in de verleden tijd krijgen we prachtige staaltjes van ons toch wel schitterende taaltje:

Tegenwoordige tijd      Verleden Tijd

ik spele                        ik speeldege

gij speelt                      gij speeldeget

ij of zij speelt                ij of zij speeldege

wulder speeln              wulder speeldegen

gulder speelt                gulder speeldegen

zulder speeln                zulder speeldegen

Geheel uniek is de vervoeging van de werkwoorden hebben en zijn:

Hebben:

1.      Kekik 

2.      Getgij 

3.      ijeetij, seesij en tee     

4.      men wulder (ook: memmewulder of wenwulder)

5.      get gulder      

6.      sen zulder      

Zijn:

1.      kbennekik      

2.      ge zijt gij        

3.      ijestiejij, sesij en tes

4.      we zijn wulder

5.      ge zijt gulder

6.      se zijn zulder

Wat nog unieker is, is dat we ook ja en nee kunnen vervoegen:

Ja                                            Nee

jok                                          nienek

jog                                          nieg

joij, jois en joit                        nienie, niens en nient

jom                                         niem

jogt                                         niegt

jois                                          niens

Zo bijvoorbeeld:

Gistren speeldegekik mee mene kameroid duikske = ? in tstruut = ?. Zitte gulder doir? riep meen voider. Jom, riepekik. Ge zijt gulder zeker nie goe, ge goit van den delte = ? valln, zei meen voider. Ba niem, zeikik, we zijn wulder veurzichtig, zan. En ois me valln, valln min de messink = ?

Mooie beelden (2)

23 augustus 2012

In de zomervakantie van 2012 lazen we met genoegen Oeroeg van Hella Haasse. Het boek had zowat alle leesgegroeten aangesproken, doch in verschillende gradaties. De ene dus al wat meer dan de ander.

Het boek gaat over de onafhankelijkheidsstrijd van Nederlands-Indië in de jaren 40 en de overgang naar Indonesië, en is opgehangen aan de vriendschap tussen de Javaanse jongen Oeroeg en de zoon van een Nederlandse administrateur. Hun relatie staat helemaal in het teken van het aflopende koloniale tijdperk. De jongens beleven samen een zorgeloze kindertijd, maar groeien dan langzaam uit elkaar.

In de kolonie vormen de Nederlanders het bestuur; de inlanders zijn ondergeschikt en hebben minder rechten. Oeroeg wordt zich langzaam bewust van dat verschil en komt ertegen in opstand. Bij de ik-figuur komt de bewustwording pas later. Na zijn studie in Nederland tijdens de oorlog komt hij terug als soldaat om de orde te herstellen, maar de vrijheidsstrijdende Indonesiërs zien hem als de koloniale bezetter die niets meer te zoeken heeft in hun land. Pas dan vallen de schellen van zijn ogen.

Ondanks de gezegende leeftijd van het boek (publicatie 1948), werd het als zeer herkenbaar ervaren. Ook wij hebben met Belgisch-Congo ‘onze’ dekolonisatieperiode gekend. De teleurgang van de vriendschap tussen de jongens vonden de meesten heel mooi weergegeven en illustratief voor een doodbloedende meester-knechtverhouding. Anderen kregen het koud noch warm van het verhaal. De landschapsbeschrijvingen vonden de meesten dan weer heel fraai.

Samengevat: een geslaagd vakantieboek, maar iets meer zomerpit had ook gemogen.

Mooie beelden (1)

Naast mooie woorden kan (de schoonheid, de veelheid, de breekbaarheid, de zin, de onzin van: vul aan naar keuze) het leven ook gevat worden in mooie beelden. Mooie beelden, met of zonder woorden.

Te beginnen met het mooiste plekje van onze gemeente, beter gekend als Petegem-berg.

Leestips (15)

Bij jou zijn van Takuji Ichikawa gaat over een jonge man Takumi die, na de dood van zijn vrouw Mio, noodgedwongen voor zichzelf en zijn zoontje moet zorgen. Tijdens een mysterieuze boswandeling duikt Mio een jaar later, net zoals ze heeft beloofd, levend en wel terug op, doch ze herinnert zich niets van haar vorige leven.

Takumi vertelt haar over hun gezamenlijke verleden en zo krijgen ze de kans opnieuw verliefd te worden. Maar na de regentijd moet Mio onherroepelijk opnieuw verdwijnen. In de tijd die rest, moeten ze weer leren afscheid te nemen.

Prachtige roman over liefde, verlies en loslaten. Het verhaal wordt met een zeldzame zachtheid en tederheid verteld, waardoor het ontroert zonder zeemzoeterig te worden. Gevoelig verhaal in sobere stijl. Een mustread dus.

Quotes (8)

One of the differences between youth and age:
when we are young, we invent different futures for ourselves,
when we are old, we invent different pasts for others.
(Julian Barnes)

Bijdrage door Fabienne Vande Wiele

Mooie woorden (12)

Die Geert is toch een crack, moeten we toegeven:

Nen onnuuzelire = onnozelaar die met zijn kagoele = bivakmuts op tegen de blaffeture = vensterluik liep en zo een bloebleine = bloedblaar op zijne knoesel = enkel kreeg.

Maar geraakt hij ook hier wijs uit?

Vanensntens = ? de piekedroid = ? zat er een visse = ? achter de wierekies = ?

Bib-nieuws (3)

Bibliotheek van Wortegem-Petegem
Rozenhof 128
Tel.: 055/30.99.84
Fax: 055/30.99.83
e-mail: bibliotheek@wortegem-petegem.be
Ruth Debels, bibliothecaris.
Kristine Deketele, bibliotheekassistent.

Filmavond – maandag 19 november

In het kader van de lezingenreeks “Waalse pennen in de Vlaamse Ardennen” organiseert de bib een filmavond op maandag 19 november.

In het auditorium van “Het Hoevegebouw” van het gemeentelijk domein de Ghellinck tonen we “Rosetta”, geschreven en geregisseerd door de gebroeders Dardenne. De film won de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes in 1999.

"De film is een portret van Rosetta, iemand uit het leven van alledag, die buiten de maatschappij valt, maar ook een portret van een tijdsgeest. Twintig procent van de mensen staat nog steeds buiten de maatschappij, en niemand  bekommert zich om hen." Luc Dardenne.

De filmavond begint om 20 uur met een inleiding door Michael Pas (o.v.). Mis dit pareltje niet en reserveer tijdig want het aantal plaatsen is beperkt!

Reserveren voor de boekenbeurs en de filmavond kan in de bibliotheek zelf of via mail: ruth.debels@wortegem-petegem.be

Bijdrage door Ruth Debels

Bib-nieuws (2)

Bibliotheek van Wortegem-Petegem
Rozenhof 128
Tel.: 055/30.99.84
Fax: 055/30.99.83
e-mail: bibliotheek@wortegem-petegem.be
Ruth Debels, bibliothecaris.
Kristine Deketele, bibliotheekassistent.

Boekenbeurs (nocturne) – donderdag 8 november

Samen met het samenwerkingsverband van openbare bibliotheken, "De Vlaamse Ardennen", nodigt de bibliotheek u uit voor een avondlijk bezoek aan de Boekenbeurs in Antwerpen op donderdag 8 november. Wij bieden u een all in-arrangement: busvervoer en toegangskaart voor slechts € 5. We vertrekken om 17.00 uur en zijn omstreeks 23.00 uur terug. Inschrijven is noodzakelijk en kan tot uiterlijk 25 oktober.

Bijdrage door Ruth Debels

Mooie woorden (11)

Drie maal raden, altijd prijs voor Agnes, Hilde en Geert: Op de hooizolder stonden tussen de hooibalen een mand en een tas vol met erwten.

Wat die daar stonden te doen, weet ik ook niet, maar het kan nog veel vreemder.

De mooiste dialectwoorden betreffen vaak de raarste kwieten. Zo zagen we al wiepgoi, petieloetie, niewirt en tuefermete de revue passeren.

Deze keer gaat het over, raar maar waar,

Nen onnuuzelire = ? die met zijn kagoele = ? op tegen de blaffeture = ? liep en zo een bloebleine = ? op zijne knoesel = ? kreeg.

23 juni 2012

Die avond werd de voltallige leesclub uitgenodigd bij Willy en Moniek thuis. Willy verzamelt al sinds zijn kindertijd allerlei oude voorwerpen. Die hobby is in de loop der jaren een beetje uit de hand gelopen en een passie geworden. Willy wilde dan ook zijn verzamelwoede delen met het publiek en besliste op een goede dag al de bijeengespaarde voorwerpen in categorieën op te delen en uit te stallen voor ieder die het zien wilde. De volledige schuur werd aangepast en verbouwd tot een heus museum, het Hambosmuseum. De naam komt van het bos dat achter de woning ligt.

We werden uiterst vriendelijk ontvangen rond de warme stoof  en gepaste dronk met sneukeltjes door gastheer Willy en gastvrouw Moniek. Eerst was er een kleine rondgang in de tuin en het echte Hambos, dat diverse bomen telt, gerangschikt per soort, en allemaal aangeplant door Willy zelf.

Nadien kregen we een uitgebreide rondleiding in het museum met toelichting door de gastheer, die bij verschillende voorwerpen deskundige uitleg en al eens een fijne anekdote uit zijn hoed toverde. Het ging vooral om gebruiksvoorwerpen uit de jaren vijftig en vroeger, ‘toen de mensen nog werkten met de handen’, komende uit huis, tuin en keuken en diverse ambachten zoals timmerman, schoenmaker, smid, boer, mandenmaker enzovoort. Veel te veel voorwerpen om op te noemen, u moet zelf maar eens een kijkje gaan nemen: dat kan elke eerste zondag van de maand, het hele jaar door, op het adres Rijborgstraat 7 te Wortegem-Petegem.

Naadloos aansluitend bij het museum is het recente boek Oud-Moregem van Willy Dhondt, dat hij in eigen beheer uitgaf. Hij vertelt er over zijn kindertijd aan de hand van enkele markante en kleurrijke figuren die zijn jonge leven hebben bevolkt, zoals Feeltie, Charel, Miedie en de mande-petie.

De verhalen zijn op een bondige, maar trefzekere manier, vaak gedetailleerd en soms met een vleugje dialect, weergegeven en ademen nostalgie en bezieling uit. Omdat ze als het ware geschreven zijn vanop de eerste rij, zijn ze ook heel persoonlijk en dus herkenbaar. Al lezende ga je spontaan mijmeren over taferelen uit je eigen jeugd, of probeer je je een voorstelling te maken van 'de tijd van toen', en dat is niet zo moeilijk want de figuren en taferelen zijn op een heel aanschouwelijke manier voorgesteld, zodat je je een beeld kunt vormen van dat nog niet zo heel verre, maar onherroepelijk voorbijschuivende verleden.

Te koop voor 12 euro bij de auteur. 

Poëtegem (9)

Bij het afscheid van alweer een uitstekend Hollands dichter

Toen de nacht (Rutger Kopland)

toen het licht van de nacht

duisternis was

het licht van de nacht

ons onzichtbaar maakte

en wij alleen nog stemmen waren

op een bank in de tuin

toen de nacht ons omgaf

en meenam in de duistere vragen

wanneer en waar en wie

toen de nacht een geheim was

dat met de nacht verdween